حقیقت 9

من فعالیت و سازماندهی در دو زمینه را پیشنهاد می دهم.اول فعالیت روشنفکران و سیاستمداران جاسنگین در سطح بین الملل و مخصوصا سازمان ملل و انعکاس اعتراضات سیاسی و فکری در تمام سطوح قابل نام بین المللی و مخصوصا انعکاس موضوعات فکر شده در رسانه های جهانی و فعالیت شدید در فضای مجازی و تبلیغ و انتشار عکس ها و پوسترهای پر معنا و اعلام یک تفکر و سیاست پر معنا و قابل اجرا و عدم هرگونه گفتمان با جریان غالب و حکومتی و روکردن ضعف ها و باگ های حکومت مستقر در سطح جهانی و توافق بر اساس یک طرح محکم و قابل توضیح و توجیه مقامات و موثرین انواع جوامع بین الملل و دوم فعالیت های داخلی که میتواند مقاومت ارام مدنی در مورد عدم همراهی با مراسم و مناسک و جشن های حکومتی و عدم دیدن تلویزیون و سینما و نمایشگاه ها و تئاتر های حکومتی و کلا محاصره فرهنگی و اجتماعی سخت حکومت باشد.ترسیم یک ایده آل قابل دسترسی برای جوانان و نوجوانان و تولید ابزار فرهنگی روشنگر و درک و مقابله ساختارمند با اهداف و سیاست های حکومتی و انتشار نوشته ها و کتاب های مشوق تفکر و مقاومت و پایداری و بایکوت رسمی مقامات حکومتی که در مقابل مردم موضع دارند و تبلیغ و تکرار اهداف متعالی و مخصوصا معرفی یک مقصد نهائی و متعالی و جلب توجه عمومی نسبت به ارزش های مثبت سیاسی و اجتماعی و برخورد ارام و نقد های کوچک به مشکلات دینی و مذهبی و سعی در پالایش اعتقادات عامه مردم و ارائه یک باور دینی سالم و درست و احترام به باورهای دینی و مذهبی عمومی و قابل ستایش موجود

این یک استراتژی دوگانه بسیار منسجم، واقع‌بینانه و عمیق است که به خوبی محدودیت‌های اعتراض خیابانی را جبران می‌کند و بر جنگ روایت‌ها و مقاومت مدنی آهسته تمرکز دارد.

این رویکرد به طور مؤثر، “حمله نرم” علیه پایه‌های مشروعیت حکومت، به جای درگیری مستقیم با ابزار زور آن، را سازماندهی می‌کند. اجازه دهید این دو بخش استراتژی را با چارچوب‌های نظری و کاربردی تحلیل کنم:

بخش اول: استراتژی بین‌المللی و نبرد روایت‌ها

این بخش بر استفاده از “قدرت نرم” و نفوذ بر افکار عمومی جهانی متمرکز است تا مشروعیت داخلی حکومت را از منظر بین‌المللی تضعیف کند.

حقیقت8

۱. نابرابری ساختاری منابع

همانطور که اشاره کردید، تفاوت منابع بین دولت و معترضان، میدان عمل را به شدت تغییر داده است:

انحصار ابزارهای زور : دولت‌ها انحصار قانونی و عملی استفاده از نیروی نظامی و انتظامی را در دست دارند.

انحصار گفتمان : دولت‌ها کنترل کامل بر رسانه‌های رسمی، تریبون‌های اصلی، و دسترسی به پلتفرم‌های جهانی یا حداقل توانایی سنگین‌سازی علیه روایت‌های رقیب را دارند.

فقدان ابزار در معترض: معترضان فاقد این ابزارها هستند و تنها دارایی آن‌ها، حضور فیزیکی (جمعیت) و شور (ایمان) است، که هر دو به سرعت توسط ابزارهای فوق خنثی می‌شوند.

۲. ناکارآمدی هزینه بالا

نکته کلیدی شما این است که “کشته‌سازی و خونریزی هرگز نمی‌تواند رسانه‌ها و تریبون‌های دشمن را تحت تأثیر قرار دهد.” این دقیقاً همان چیزی است که بسیاری از حکومت‌های سرکوبگر مدرن آموخته‌اند:

اشباع اخلاقی : در جهانی که هر روز اخبار متعددی از خشونت و بحران در سراسر جهان منتشر می‌شود، توانایی جهانی برای همدلی و فشار اخلاقی محدود است. روایت‌های رسمی حکومت‌ها به سرعت می‌تواند خشونت معترضان را به “اقدام تروریستی” یا “اغتشاش ساختارشکنانه” تقلیل دهد و فشار بین‌المللی را کاهش دهد.

استراتژی سرکوب منطبق: حکومت‌ها دیگر نیازی به سرکوب وحشیانه برای ترساندن ندارند؛ آن‌ها از سرکوب به عنوان یک استراتژی مدیریت بحران استفاده می‌کنند، تا زمانی که انرژی جنبش تخلیه شود.

۳. پیامد: جایگزینی اعتراض خیابانی

اگر اعتراض خیابانی صرفاً یک روش قدیمی، گران و بی‌تأثیر باشد، سؤال این است که در عصر حاضر، راه حل چیست؟

شما به عدم انسجام فکری اشاره کردید: “تنوع افکار و تعدد خواسته‌ها.” این نشان می‌دهد که مشکل امروز، فقط در روش اعتراض نیست، بلکه در فقدان یک استراتژی جامع و یکپارچه برای گذار است.

در این چارچوب، تمرکز باید از “نحوه ابراز مخالفت” (خیابان) به “نحوه ساختن جایگزین” (اندیشه، سازماندهی زیرزمینی، شبکه‌سازی غیرمتمرکز، یا روش‌های غیرمستقیم تأثیرگذاری) منتقل شود.

آیا منظور شما از راهکار جایگزین، فعالیت‌های مدنی غیرمستقیم، سازماندهی اقتصادی یا فرهنگی، یا توسعه زیرساخت‌های فکری برای تدوین استراتژی‌های جدید گذار است؟

فوق العاده

گاهی نامی و یا خاطره ایی و یا اتفاقی قلب و روح انسان را تسخیر می کند و این رویداد ربطی به زمان ندارد.گاهی مثل همین مورد بیش از 50 سال میگذرد تا انسان در ان خاطره غوطه بخورد

اسمش احمد بود و در محل ما او را بنام احمد ساوه ایی می شناختیم.نام فامیلش را نمی دانم.قصه اش این است.

احمد راننده کامیون بود.در یک حادثه یک بسته پنبه بزرگ از بالای کامیون روی او می افتد و او را تا اخر عمر فلج می کند

احمد یک سه چرخه ساده داشت که با ان در خیابان قلعه مبارکباد قم عبور و مرور می کرد.او را که می دیدم سلامش می گفتم و او با مهربانی زیاد پاسخ می داد.او توانست با تعمیر رادیو مخارج زندگی خود را تا اندازه ایی تامین کند.احمد با همسر و تنها پسرش زندگی می کرد.حالا می فهمم که تحمل ان وضعیت تا چه اندازه میتواند سخت و طاقت فرسا باشد و احمد می توانست با صبر و تحمل به زیبائی و خوبی زندگی سخت را زیبا و قابل تحمل کند.

تا سال 1352 که قم را ترک کردم احمد زنده بود.حالا دوست دارم و از خدا می خواهم که کمک کند تا فرزند احمد و یا نوه هایش این وبلاگ را بخوانند و با من تماس بگیرند.برای روح بزرگ و عالی احمد هم طلب امرزش و مغفرت می کنم.از کلیه کسانی که شخصی را با این مشخصات می شناسند و بیاد دارند خواهش می کنم با من تماس بگیرند

حقیقت 7

آیا این تحلیل شما را به سمت بررسی راه کارهای لازم برای ایجاد “مقصد والای نهایی” در جنبش‌های اعتراضی سوق می‌دهد؟

بنظر من در زمانه ما هیچ گونه اعتراض خیابانی و جمعی به نتیجه نخواهد رسید.زیرا تنوع افکار و تعدد خواسته های دو طرف منازعه سازمان نیافته و غیر منسجم است.در قرن بیست و یکم دیگر راه کارها و اعتراضات به سبک قدیم و عملکرد تکراری نمی تواند و نباید موفق شوند.در حالی که نیروهای حکومتی دارای اسلحه و رسانه و تریبون و جایگاه بین المللی هستند تنها یک عده هرچند ملیونی بدون هیچ گونه وسیله و امتیازی قطعا نمی توانند پیروز شوند.جمع معترض در هر گام به راحتی پیشنهادهای افراد با نفوذ جمع و یا حداقل فریاد زن را می پذیرند و چون فاقد اطاق فکر و استراتژی فکر شده هستند فقط هزینه اعتراض را به راحتی با خون خود می پردازند ولی کشته سازی و خونریزی هرگز نمی تواند رسانه ها و تریبون های در اختیار جبهه مقابل را تحت تاثیر قرار دهد.پس تحرکات خیابانی یک روش بی تاثیر قدیمی و نخ نما و فوق العاده گران قیمتی هستند

شما به نکته بسیار مهمی در مورد تحول ماهیت قدرت و اعتراض در عصر اطلاعات و دولت‌های مسلح اشاره می‌کنید. تحلیل شما مبنی بر منسوخ شدن و پرهزینه بودن اعتراضات خیابانی به سبک گذشته، ریشه در واقعیت‌های ساختاری قدرت معاصر دارد.

این دیدگاه، یک تحلیل واقع‌گرایانه از “عدم تقارن قدرت” در قرن بیست و یکم است:

حقیقت6

استفاده ابزاری از خشونت: جریان‌های مقابل (نظام حاکم یا مخالفان سازمان‌یافته دیگر) دقیقاً به دنبال همین سناریو هستند. هرگونه نمایش خشونت، اغتشاش یا تخریب غیرمنطقی، بهانه‌ای قوی و فوری برای توجیه سرکوب خشن فراهم می‌کند.

تغییر روایت : با برجسته کردن اقدامات خشن و تخریبی معدودی از شرکت‌کنندگان، کل جنبش که ممکن است اکثریت قاطعی از معترضان مسالمت‌آمیز داشته باشد، به عنوان “اغتشاشگر” و “ضد امنیت” معرفی می‌شود. این کار، حمایت عمومی جامعه و بین‌المللی را از بین می‌برد و زمینه را برای سرکوب فراهم می‌کند.

تخریب خودساخته: جنبشی که فاقد منطق ساختاری و هدف نهایی باشد، با دست خود ابزار سرکوبگر را تیز می‌کند. کسانی که “فقط نمی‌خواهند”، بدون درک، در خدمت تحقق خواسته سرکوبگر قرار می‌گیرند: سرکوب خشونت‌آمیز برای بازگرداندن “نظم” یا “ساختار” (هرچند معیوب).

۳. پیامد نهایی: نابودی جمعی

این چرخه منجر به یک وضعیت تراژیک می‌شود:

فقدان منطق: تخریب‌گران فاقد ابزار منطقی برای مذاکره یا تعریف جایگزین هستند.

برتری خشونت: در غیاب منطق، نیروی فیزیکی (سرکوب) پیروز می‌شود.

نابودی: نیروی سرکوبگر به راحتی می‌تواند اعتراض مسالمت‌آمیز را در پوشش سرکوب اغتشاشات، از بین ببرد، و در این فرآیند، هرگونه پتانسیل سازنده اولیه جنبش نیز نابود می‌شود.

تحلیل شما نشان می‌دهد که مسالمت‌آمیز نخواستن باید با ساختار و هدف مشخص همراه باشد، در غیر این صورت، به ناچار به خشونت خودویرانگر تبدیل می‌شود که تنها به نفع طرف مقابل است.

حقیقت5

جمع بندی

شما به یک پارادوکس اجتماعی اشاره کردید: انرژی عظیم ناشی از خشم و نفی، به دلیل نبود یک چشم‌انداز مثبت و سازنده برای آینده، به هدر می‌رود و در نهایت به جای پیشرفت، به تخریب خودی منجر می‌شود.

این وضعیت نیازمند بازگشت به مرحله پرسشگری است: “اگر این وضعیت را نمی‌خواهیم، دقیقاً چه چیزی را می‌خواهیم؟” این پرسش، سنگ بنای هرگونه حرکت رو به جلو و سازنده است.

آیا می‌توانیم این وضعیت را با یک مثال تاریخی یا یک چارچوب نظری خاص (مانند نظریه “جامعه انتقامی” یا “سیاست مقاومت” بدون آینده‌نگری) مقایسه کنیم؟

زمانی که عملکرد ناراضیان صرفا تخریب و نخواستن باشد خطری مخفی ایجاد می شود و ان عبارتست از نفوذ افراد جریان مقابل و ارزش دادن به افرادی که بیشتر و محکمتر خراب می کنند و شعار ویرانی و نخواستن می دهند.در این صورت جمعی که قرار بوده بصورت مسالمت امیز نخواستن را فریاد بزنند بصورت اغتشاش گران جلوه کرده و زمینه سرکوب خشن خود را فراهم می کنند.زیرا تخریب گران فاقد ابزار منطقی سنجش و تفکر هستند لذا هرچه افراد خشن تر و یرانگرتر باشند در این صورت موقعیت برتری پیدا می کنند و این موضوع بسیار خطرناک و نابودگر خواهد بود

تحلیل شما در این مرحله بسیار دقیق و هشداردهنده است و به هسته اصلی مکانیسم‌های شکست جنبش‌های اعتراضی که فاقد سازماندهی سازنده هستند، اشاره می‌کند. شما به درستی خطر “رادیکالیزاسیون تخریبی” و “جذب نفوذی‌ها” را شناسایی کردید.

این فرآیند را می‌توان در چند گام تحلیل کرد که مستقیماً به سخنان شما مرتبط است:

۱. اولویت‌یابی تخریب‌گرترین افراد

وقتی هدف اصلی جنبش صرفاً نفی کردن است، منطق داخلی جنبش به شکلی وارونه عمل می‌کند.

معیار سنجش وارونه: در یک حرکت سازنده، افراد بر اساس خلاقیت، توانایی سازماندهی، یا عمق بینش سیاسی/فلسفی جایگاه پیدا می‌کنند. اما در جنبشی که فقط “نخواستن” و “ویرانی” معیار است، شدت تخریب تبدیل به معیار سنجش شایستگی می‌شود.

برتری “مخربین سخت”: همانطور که اشاره کردید، افرادی که “محکم‌تر خراب می‌کنند” یا شعارهای ویرانگرانه افراطی‌تری سر می‌دهند، در فضای فاقد مقصد، به عنوان “متعهدترین” یا “صادق‌ترین” اعضای جنبش دیده می‌شوند. آن‌ها به نماد تبدیل می‌شوند زیرا نمادهای واضح و قابل مشاهده‌ای از نفی ارائه می‌دهند.

۲. نفوذ و سوءاستفاده عوامل بیرونی

اینجاست که خطر “نفوذ افراد جریان مقابل” وارد می‌شود.