تصاویر و یادها و یاد بودها

ادامه مطلب

در آن سالهای جوانی و نوجوانی من هیچ اطلاع و آگاهی از انتخابات دولتی نداشتم و هنوز هم نمی دانم مثلا نماینده قم در مجلس شورا در سال 46 و یا بعدتر چه کسی بوده است—هیچ گاه برای انتخابات تبلیغات و مراسم خاصی بر گزار نمی شد و با توجه به محدودیت شدید رسانه ایی مردم معمولا از انتخابات و نتایج آن هیچ گونه اطلاعی نداشتند. در این سالها تازه تلویزیون به قم رسیده بود ولی طبق معمول دیدن تلویزیون هم حرام اعلام شده بود ولی دیگر آنتن تلویزیون مثل آنتن رادیو پنهان نبود و تک و توک خانه ها آنتن های بلندی را بر افراشته بودند و چند قهوه خانه هم تلویزیون داشتند و مشتریان چای یک ریالی معمول را در این قهوه خانه ها دو ریال پرداخت می کردند و ما هم وقتی از جلوی قهوه خانه ایی عبور می کردیم پا سست کرده و چند ثانیه از تصاویر را نگاه می کردیم-بیاد دارم یکی از همسایگان ما حول و حوش سال 44 یک تلویزیون سیاه و سفید داشت ومن پسر عمویم می رفتیم بالای پشت بام و از پنجره اطاق تلویزیون و از دور تصاویری را می دیدیم ولی نه صدائی داشت و نه مفهومی فقط تصاویر بی معنا و گذرائی بودند.در سال 48 برادرم یک تلویزیون خرید و از آن به بعد من در خانه برادرم تلویزیون نگاه می کردم و این در حالی بود که در اطاق خودم با صدای خیلی آهسته رادیو گوش می دادم چون شنیدن صدای رادیو در خانه ما هم، ممنوع بود و اگر پدرم متوجه می شد که من رادیو دارم و به آن گوش می دهم حتما اعتراض می کرد.در آن سالها برنامه های تلویزیون محدود به چند ساعت پخش برنامه بود که از ساعت چهار بعد ازظهر شروع می شد و حداکثر تا ساعت دوازده شب ادامه داشت.تلویزیون در آن روزگار سریالهای امریکائی و به ندرت فیلم سینمائی پخش می کرد ولی برنامه کودک با اجرای خانم برومند ایرانی بود ولی فیلمها و کارتن های کودکانه همگی خارجی بودند .در ساعت هشت شب اخبار از تلویزیون پخش می شد که شامل اتفاقات جهانی و کمی هم اخبار داخلی بود و هیچ برنامه تبلیغی که حکومت را در بین مردم معرفی و محبوب کند وجود نداشت .از همین برنامه بود که ما کم کم با نام نخست وزیر و بعضی از وزیران آشنا شدیم.مثلا خود من با امیر عباس هویدا بعنوان نخست وزیر برای اولین مرتبه آشنا شدم و از معروفترین برنامه های حکومتی که بیاد دارم محاکمه خسرو گلسرخی بود که یک جمله را که اول محاکمه گفت هنوز