اعترافات8
ادامه مطلب
یکی دیگر از فعالیتهائی که در قم تا آخر هم مشروعیت پیدا نکرد. سینما بود. چون به عقیده روحانیت، سینما مرکز فساد و فحشا بود.لذا در قم سینما نبود. تا این که در سال 49 و یا 50 شخصی بنام بشارتی، در خیابان تهران یک سینما ساخت.اولین فیلم افتتاحیه هم، فیلم محمد رسول الله بود. و این سینما در نمایش فیلمها، فوق العاده مراقب بود. که فیلمهای آنچنانی فیلمفارسی را نمایش ندهد. ولی وجود همین سینما، شده بود محور اصلی سخنرانی های مجالس مذهبی و افراد مذهبی. و آخوندها حتی از آنطرف خیابان که سینما وجود داشت. عبور نمی کردند.در نهایت سرنوشت سینما هم مثل سرنوشت مشروب فروشی شد. و آن را آتش زدند. واین در حالی بود. که جوانانی مثل من. پنج شنبه و جمعه را با قبول مخارج به تهران می امدیم. تا مثلا فیلم قیصر و یا امیر ارسلان نامدار را ببینیم.فضا و محیط قم. برای جوانان همدوره من، فوق العاده تنگ و خفقان آور شده بود. و ما برنامه های دلخواه خود را در تهران پیدا می کردیم. و انجام می دادیم.البته مقارن این سالها، تعداد مجله ها افزایش یافته بود. و در قم هم از مجلات، نسبتا استقبال می شد .من هر هفته مجله جوانان و اطلاعات هفتگی می خریدم. و مطالعه می کردم.البته در این زمان است که تشخیص می دهم. مطالب مجلات بسیار سطحی و آبکی بودند. و شاید نتوانستند. خوانندگان ارزشمندی را جلب کنند.مجله جوانان هر هفته روی جلد، عکس یک ورزشکار و یا هنرپیشه و یا خواننده مطرح را چاپ می کرد. که زیاد هم با موازین عقیدتی و حتی اخلاقی جامعه آن روز کل ایران، هماهنگ نبود. در مجله ورق وسط هم گاهی منظره های زیبا و بیشتر اوقات از همان عکس های شبیه روی جلد استفاده می شد.مطالب و داستانهای مجلات هیچ روشنگر و راه گشا و متناسب با رشد اقتصادی مملکت و حتی رشد علمی کشور نبودند. و ....
ادامه دارد
