اعترافات 22
ادامه مطلب
خواننده گرامی برای آمرزش روح مظلوم و بی گناه ایشان فاتحه ایی قرائت کنید و یا طبق اعتقاد خودتان برای ایشان خیر خواهی اخروی بفرمائید.
در یک زمانی بین 1345 تا سالها بعد یک مقررات خاصی در مورد تصادفات وجود داشت .در این شرایط اگر کسی مصدومی را به بیمارستان می رساند مخصوصا اگر ماشین داشت او را بازداشت می کردند و تا او ثابت کند که از جهت کمک و نجات مصدوم او را به بیمارستان رسانده پدرش در می امد وچه بسا که اشخاص خیر خواه در این راه دچار آسیب و خسارات زیادی شدند.بهر حال دو اتفاق تقریبا در یک سال برای من افتاد که هم شانس اوردم و هم توانستم به مصدومین کمک موثر بکند.ارتفاع پشت بامهای خانه های خشت و گلی محله ما بیش از سه متر است و روزی نوه عمویم جلوی چشمان من از پشت بام خانه عمویم یعنی پدربزرگش سقوط کرد.هیچکس در کوچه نبود و احمد همچنان بیهوش کف زمین دراز کشیده بود.من بدون هیچ فکری و ترسی او را از زمین بلند کردم و تا بیمارستان گلپایگانی که فاصله کمی با خانه ما داشت دویدم و او را به اورژانس رساندم. درست بیاد ندارم ولی هیچ پولی نداشتم و نمی توانستم دستورات پزشک را در مورد هزینه ها اجرا کنم.حالا یادم نیست مادرش یعنی دختر عمویم آمد و یا چطور شد خلاصه من از بیمارستان خارج شدم و البته بعدا شنیدم که حال احمد خوب شده و آسیبی ندیده همچنین هیچ یک از خانواده عمویم نه از من تشکر کردند و نه چگونگی موضوع سقوط را پرسیدند.حتما خود احمد قصه را گفته و آنها دیگر نیازی به سئوال از من پیدا نکردند ولی علت عدم تشکر آنها را نمی دانم.احتمالا دختر عمویم تشکر کرده ولی زیاد بیاد ندارم
ادامه دارد
